احمدیار خان اصالتاً از خوشاب لاهور بود. وی در آخر عمرش به عنوان فواجدار غزنه منتصب شده بود. او را در فضائل و خوبیها ستوده اند. در انواع خط و نقاشی دسترسی داشت، چنانچه نسخهای از کلامالله مجید را که با خط نسخ نوشته بود به علّامه عبدالجلیل بلگرامی اهدا نموده بود. وفات وی در سال 1147قمری در خوشاب لاهور اتفاق افتاده است. از آثار وی مثنویاتی به نام «گلدسته حسن» و «شهرآشوب» به یادگار مانده است.
نمونۀ سخن
بر درِ بتکده از نالۀ زارم، ناقوس
همهتن اشک شد و بر درِ ناقوسی ریخت
***
از بسکه سراپا ز غمِ عشقِ تو داغم
چون کاغذِ آتشزده یکشهر چراغم
***
چه پرسی از سر و سامانِ من، عمریست چون کاکل؛
سیهبختم، پریشانروزگارم، خانهویر
