سید برکتالله عشقی بلگرامی فرزند سید اویس بلگرامی و از نوادگان علّامه میر عبدالجلیل بلگرامی است. از زمرۀ شعرای چیرهدست و فقرای عصر خویش بود. وی در تصوف مرید سید لطفالله بلگرامی بود و تا آخر عمر با مناعت نفس و شوریدگی طبع زیست. مدتها در قصبۀ «کالپی» زیسته و از خدمت شاه فضلالله مستفیض گردیده است. در آخر عمر به اکبرآباد و در کنار آرامگاه جد خویش میر عبدالجلیل بلگرامی توطّن اختیار نمود. وفات ایشان در سال 1142قمری اتفاق افتاده است.
نمونهی سخن
به دَیر پیر مغان باش و میپرستی کن
ز لعل ساقیِ ما جرعه گیر و مستی کن
***
چشمِ حیرتپیشه را خار و گل رعنا یکیست
دلخرابیدیده را آبادی و صحرا یکیست
***
خانهی دیده شود رشکِ پریخانۀ چین
گر قدم رنجه کند یار به سرمنزلِ ما
