میر نوازشعلی فقیر بلگرامی فرزند میر سید عظمتالله بلگرامی از سادات بلگرام در شهر لکهنو هند بود. با میرغلامعلی آزاد بلگرامی مراوده و مکاتبه داشت و تا هنگام تألیف «ید بیضاء» در قید حیات بود. در شاعری و دقیقهسنجی دست بلندی داشت و شعر را به طرز تازه میسرود. وفات وی در سال 1167 قمری اتفاق افتاده و در آرامگاه پدری شان در بلگرام به خاک سپرده شد.
نمونهی سخن
صفای آینه از شستوشو نمیآید
علاجِ دلسیهی از وضو نمیآید
***
قبای عقل که پودش غم است و تار افسوس
اگر ز عشق نشد پاره، صدهزار افسوس
***
گرچه برجستم «فقیر» از دامِ سعی مال و جاه
احتیاج آب و نان آخر شکارم کرده است
