خواجه معینالدین محمد بن حسن سجزی، از برجستهترین عارفان و مشایخ تصوف در سدهٔ هفتم هجری قمری، اصالتاً از سرزمین سیستان برخاسته بود. او در
ام جعفر فاطمه معروف به عتابه، دختر محمد بن حسین بن قحطبه، همسر یحیی برمکی و مادر جعفر برمکی، از زنان دانشمند و فاضل عصر
احولی سیستانی، شاعر و ادیب برجستهٔ سیستانیِ قرن یازدهم هجری قمری، در سال ۱۰۲۴ هجری قمری به هند مهاجرت کرد. او در دوران حضور خود
یوحنا بن ماسویه، از برجستهترین پزشکان، مترجمان و دانشمندان دوره عباسی به شمار میرود که نقش مهمی در شکلگیری و پیشرفت علوم پزشکی در جهان
بایتگین زمینداوری، والیِ ناحیهٔ زمینداور، از سرداران نامدار در روزگار فرمانروایی امیر محمود غزنوی بود. او را نخستین غلامِ امیر محمود دانستهاند و همین نزدیکی
خدیجه جوزجانی، دختر محمد بن احمد جوزجانی، یکی از محدثان و فقهای برجسته زن در مذهب ابوحنیفه بود. او در اواخر سده سوم یا اوایل
امیر بوجعفر از شخصیتهای مهم و سرداران برجسته عیاران سیستان در اوایل قرن چهارم هجری قمری بود؛ دورهای که در آن، کشاکش مدعیان قدرت و
دنانیر برمکی، شاعر و موسیقیدان برجستهی عصر عباسی، در نیمهی اول سدهی دوم هجری در خراسان یا چین دیده به جهان گشود. او در محیط
احمدیا از سرداران برجسته عیاران سیستان در آغاز قرن چهارم هجری قمری بود؛ گروهی که افزون بر کارکردهای رزمی، در روزگار آشوب و تزلزل قدرتهای
جهانملکه، دختر گرانمایه سلطان مسعود غزنوی، در سده پنجم هجری در غزنی، دیار فرهیختگی و فرهنگ، متولد شد. او از جمله زنانی است که نامش
دولت سمرقندی از شاعران گمنام زن در ادبیات فارسی بوده است که در سدهٔ هشتم هجری در شهر سمرقند چشم به جهان گشود. او نابینا
زنگالود از چهرههای برجسته و مشهور عیاران سیستان در اوایل قرن چهارم هجری بود. او از جمله مبارزانی بود که همراه با دیگر عیاران، پیوسته
