یزدانداد پسر شاپور یکی از چهار دانشمند و فرزانهگان برجستهٔ خراسانی بود که در گردآوری شاهنامهٔ منثور ابومنصوری نقش مهمی ایفا کرد. او در کنار ماخ پیر خراسانی، شادان برزین و ماهویه خورشید، از سوی ابومنصور معمری دعوت شد تا با استفاده از دانش و آگاهی خود از تاریخ کهن، در تدوین و تنظیم یکی از نخستین نسخههای شاهنامه همکاری کند.
در سدهٔ چهارم هجری، ابومنصور محمد بن عبدالرزاق، حاکم توس، تصمیم گرفت روایات تاریخی ایران باستان را از زبان دهقانان، فرزانگان و جهاندیدگان شهرهای ایران گردآوری کند. او این مأموریت را به وزیر خود، ابومنصور معمری سپرد. معمری نیز یزدانداد پسر شاپور را به همراه سه دانشمند دیگر فراخواند تا بر اساس متون کهن، افسانهها، و تاریخ شفاهی، متن منثوری از شاهنامه را تدوین کنند.
یزدانداد از جمله دانشمندانی بود که به روایتهای ملی و تاریخی ایران باستان آگاهی گستردهای داشت و از سنتهای دهقانان و بزرگان ایرانی در نگارش تاریخ بهره برد. شاهنامهٔ منثور که او در تدوین آن نقش داشت، بعدها در کنار کار ابومنصور دقیقی بلخی، مبنای کار فردوسی برای نگارش شاهنامهٔ منظوم شد. از این رو، نقش او در حفظ و انتقال تاریخ و اسطورههای ایرانی بسیار حائز اهمیت است.
