فریدالدین سیستانی، ملقب به حالوسالافلاک، از شاعران نامدار و خوشقریحهٔ سیستان در سدهٔ هفتم هجری قمری است. او اصالتاً از خاندانهای فرهنگی سیستان برخاسته بود، اما برای تکمیل دانش و بهرهگیری از فضای علمی و ادبی روزگار، در جوانی راهی نیشابور شد و در همانجا اقامت گزید. نیشابور در آن دوران یکی از مهمترین مراکز ادب و فرهنگ خراسان بود و محیطی فراهم میکرد که استعدادهای ادبی چون فریدالدین در آن شکوفا شود.
