نام‌آوران سیستان

ابوالثَور عمرو بن لیث بن فَرّوخ الصفّاری، دومین امیر سلسلهٔ صفاریان، پس از مرگ برادرش ابویوسف یعقوب بن لیث الصفّاری در سال ۲۶۵ هجری به

ابوسعید عثمان بن سعید بن خالد دارمی سجستانی، مشهور به دارمی، از نام‌آورترین محدثان، متکلمان و فقیهان اهل سنت در سدهٔ سوم هجری است. او

طاهر بن لیث صفاری از شخصیت‌های مهم و کمتر شناخته‌شدهٔ تاریخ صفاریان  و برادر یعقوب لیث صفاری است؛ برادری که در کنار یعقوب، بنیان‌گذار این

شمس‌الدین مُبارک سیستانی از نام‌آوران شعر و ادب فارسی در قرن هفتم هجری است؛ شاعری که به‌سبب دانش گسترده، ذوق سرشار و نقش فرهنگی‌اش در

صالح بن نصر از چهره‌های برجسته و اثرگذار سیستان در قرن هفتم هجری بود؛ شخصیتی که با تکیه بر نیروی عیاران و مهارت‌های سیاسی و

شمس بُستی از چهره‌های برجستهٔ شعر فارسی در سیستان در سدهٔ ششم هجری است؛ شاعری که نامش نه به‌سبب کثرت آثار، بلکه به‌دلیل کیفیت ممتاز

سموری سجزی سیستانی، یکی از شاعران و کاتبان برجستهٔ قرن ششم هجری است که در سرزمین سیستان می‌زیست و از شخصیت‌های برجستهٔ ادبی و علمی

سراج الدین سگزی، متخلص به سراجی، از شاعران بزرگ قصیده‌سرا و مداحان برجستهٔ سدهٔ هفتم هجری است که در نیمهٔ اول این قرن می‌زیست. او

حمزه غافل سیستانی، مشهور به ملک حمزه فرزند ملک جلال‌الدین، از شاعران سده یازدهم هجری است. او در سیستان به دنیا آمد و به عنوان

حمزه بن عبدالله خارجی، معروف به حمزه سیستانی، شخصیتی برجسته در تاریخ سیستان است که در دوران خلافت هارون‌الرشید، در اواخر قرن دوم هجری، علیه

استاد سیس، از اهالی سیستان، در اوایل قرن دوم هجری در خراسان قیام کرد و علیه حکومت عباسیان شورش نمود. او در سال ۱۵۰ هجری

احولی سیستانی در حدود قرن یازدهم هجری در منطقهٔ سیستان چشم به جهان گشود. او از شاعران نامدار بود و بیشتر آثار خود را در