ابنسراج بلخی در سدهٔ ششم یا اوایل سدهٔ هفتم هجری در بلخ زاده شد. او در محیطی رشد کرد که آثار ابنسینا، رازی و جرجانی در مدارس محلی تدریس میشد و همین فضا او را از آغاز به سوی طب و حکمت کشاند. آموزشهای نخستین را نزد حکیمان بلخی فراگرفت و سپس در حلقههای علمی بلخ بهعنوان استاد طب شناخته شد. او در مدرسههای بلخ، مباحثی چون تشریح، مزاجها، قوا، نبض، ادرارشناسی و اصول درمان را بر پایهٔ قانون ابنسینا تدریس میکرد.
ابنسراج بلخی در طب بالینی نیز مهارت داشت و در درمان تبها، بیماریهای فصلی و اختلالات گوارشی شناخته میشد. او در نسخهنویسی از روشهای مبتنی بر تجربه و مشاهده پیروی میکرد و از گیاهان بومی بلخ—مانند اسپرک، زوفا، بادیان و گلگاوزبان—نسخههای درمانی میساخت. گفتهاند که او شاگردانی تربیت کرد که بعدها در مرو، نیشابور و هرات به تدریس و طبابت پرداختند و سنت پزشکی بلخ را گسترش دادند. هرچند اثری مکتوب از او باقی نمانده، اما حضورش در زنجیرهٔ انتقال طب سینوی در بلخ کاملاً قابل تشخیص است و نامش در حافظهٔ علمی بلخ بهعنوان یکی از مدرّسان برجستهٔ طب باقی مانده است.
