حکیم عبدالرحمان بلخی از نخستین طبیبان تجربهگرای خراسان در سدههای آغازین اسلامی بود؛ چهرهای که نامش در منابع محلی و سنت شفاهی بلخ و ترمذ باقی مانده و نشان میدهد که او در دورهای میزیست که طب رسمی هنوز ساختار مدرسهای نداشت و بیشتر بر تجربه، مشاهده و درمانهای گیاهی استوار بود. او در بلخ آموزشهای اولیه را نزد حکیمان محلی فراگرفت و سپس برای مدتی در ترمذ به طبابت پرداخت؛ شهری که در آن زمان یکی از گذرگاههای مهم علمی و تجاری خراسان بود. عبدالرحمان بلخی در درمان تبها، بیماریهای فصلی، دردهای مفصلی و اختلالات گوارشی مهارت داشت و نسخههای او عمدتاً بر پایهٔ گیاهان بومی بلخ و ترمذ تنظیم میشد.
او بهویژه در داروشناسی گیاهی شهرت داشت و از گیاهانی مانند زوفا، بادیان، اسپرک و گلگاوزبان ترکیبات درمانی میساخت. گفتهاند که او در میان مردم بلخ به «طبیبِ تجربه» معروف بود، زیرا روش او بیشتر بر مشاهدهٔ مستقیم بیماران و آزمون نسخهها استوار بود تا پیروی از متون رسمی. عبدالرحمان بلخی تا پایان عمر میان بلخ و ترمذ رفتوآمد داشت و طبابت میکرد. هرچند اثری مکتوب از او باقی نمانده، اما حضورش در زنجیرهٔ نخستین نسل طبیبان بلخ کاملاً قابل تشخیص است و نامش در حافظهٔ محلی بهعنوان یکی از پایهگذاران طب تجربی خراسانی باقی مانده است.
