ابن سهلان معروف به ابن سهلان طبری، طبیب و فیلسوف ا سدهٔ سوم هجری، در آملِ طبرستان زاده شد و از کودکی در محیطی علمی پرورش یافت. پدرش از دانشمندان برجستهٔ طب، ریاضیات و نجوم بود و نخستین آموزگار او بهشمار میرفت. تسلط ابن سهلان بر زبانهای سریانی و یونانی او را به یکی از مهمترین واسطههای انتقال طب یونانی–اسکندرانی به جهان اسلام تبدیل کرد. او در دورهٔ خلافت معتصم و متوکل عباسی به بغداد فراخوانده شد و بهعنوان حکیم دربار و مشاور علمی فعالیت کرد. حضور او در مرکز علمی بغداد، همراه با مشارکت در نهضت ترجمه، زمینهٔ نگارش نخستین دایرةالمعارف جامع پزشکی در تمدن اسلامی را فراهم ساخت.
مهمترین اثر او، فردوسالحکمه، نخستین کتاب نظاممند طبی در جهان اسلام است که مباحثی از کالبدشناسی و فیزیولوژی تا بهداشت، رژیم غذایی، بیماریهای اندامها و داروشناسی را در قالبی منسجم گرد آورد. ابن سهلان طبری از نخستین کسانی بود که سرایتپذیری برخی بیماریها مانند سل را مطرح کرد و در آثارش پیوند میان حالات روانی و سلامت جسم را توضیح داد. او همچنین در شکلگیری طب اطفال و طب وقایوی نقش داشت و آموزههایش بر نسلهای بعد، از جمله بر محمد بن زکریا رازی، تأثیر عمیق گذاشت. سالهای پایانی عمر را در سامرّا گذراند و همانجا درگذشت، اما میراث علمی او تا قرنها در مدارس طبی خراسان و جهان اسلام جریان داشت.
