میرغلاممحمد خاشع، در سال ۱۳۱۵ هجری خورشیدی در گذر بلوچخانه شهر میمنه، مرکز ولایت فاریاب، در خانوادهی فرهنگی زاده شد. او در محیطی پرورش یافت که از سالهای نخست، زمینهی آشناییاش را با ادبیات، شعر و معارف اسلامی فراهم کرد.
آقای خاشع آموزشهای ابتدایی و علوم دینی را در مدارس خانگی فرا گرفت؛ مراکزی که در آن زمان از مهمترین کانونهای آموزش علمی و فرهنگی به شمار میرفتند. او از محضر استادانی چون مولوی احمدیار و عبدالرحمن حازم بهره برد و پایههای علمی و ادبی خود را زیر نظر آنان استوار ساخت. افزون بر آموزش سنتی، با مطالعه آزاد و پیگیر، دانش خود را در عرصههای ادبی، فرهنگی و اجتماعی گسترش داد.
آقای خاشع از پانزدهسالگی به سرایش شعر آغاز کرد و فنون شعر و سخنوری را نزد عبدالرحمن حازم آموخت؛ آموزشی که تأثیر ژرفی بر رشد ذوق ادبی و پختگی آثارش گذاشت. شعرهای او بیشتر بازتابدهنده عواطف انسانی، عشق به میهن، ارزشهای اخلاقی و نگاه شاعرانه به زندگی بود و در سرودههایش از زبان ساده، روان و تأثیرگذار بهره میگرفت.
میرغلاممحمد خاشع از شاعران خوشقریحهای بود که تا پایان عمر با شعر و ادبیات پیوند خود را حفظ کرد. از او یک مجموعه شعر منتشر شده است که بخشی از تلاشها و ذوق ادبیاش را بازتاب میدهد و جایگاهش را در میان شاعران معاصر افغانستان نشان میدهد.
خاشع پس از پایان آموزش، شامل خدمات دولتی شد و بهحیث کاتب در مأموریت اداری حکومت اعلای میمنه ایفای وظیفه کرد و تا سال ۱۳۶۵ هجری خورشیدی در ادارههای مختلف دولتی در نقاط گوناگون کشور کار کرد و پس از آن به کار آزاد روی آورد، اما ارتباط خود را با محافل فرهنگی و ادبی همچنان حفظ نمود.
میرغلاممحمد خاشع در ششم جوزا/خرداد سال ۱۳۸۱ هجری خورشیدی درگذشت.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
