خواجه معینالدین محمد بن حسن سجزی، از برجستهترین عارفان و مشایخ تصوف در سدهٔ هفتم هجری قمری، اصالتاً از سرزمین سیستان برخاسته بود. او در محیطی مذهبی و آکنده از گرایشهای عرفانی پرورش یافت و از همان نوجوانی به سلوک معنوی و طریقت صوفیانه گرایش پیدا کرد. تربیت اولیهٔ او در محضر خواجه عثمان هروی، یکی از مشایخ بزرگ آن روزگار، نقشی بنیادین در شکلگیری شخصیت معنوی و اندیشههای عرفانیاش داشت.
