در سکوتِ خواهشینِ این اتاقِ شرمگین
میوزم چون شعر، بر دامانِ لبهایت؛ ببین!
مینشینی روبهرویم، دستِ من بر دستهات
مینشانی لابهلایِ گیسوانم، «یاسمین»
من به تو میگویم از آوارها ترسیدهام
از ترکهایی که افتادهست بر ذهنِ زمین
باز میگویم که این تشویش، ما را میکشد؛
این شبِ نامطمئن، این دشنههایِ در کمین…
باز از هر سوی، باران میرسد سرکش، عجول
بارشی بر سرنوشتِ گنگِ گلدانِ ظنین
تو ولی در بازوانِ ایمنت، سر میکشی
عطرِ گیسویِ مرا، حلقه به حلقه، چین به چین
چشم میدوزی به آن سویِ غبارِ جادهها
از شیارِ پنجره، آرام، لبریز از یقین…
یک نفر؟… آری! کسی خواهد رسید از دورها
تا بپاشد «صبح» بر رفتارِ تاریکِ زمین
باز خلوت، باز اتاقِ کوچک و آراممان
باز هم من میوزم بر تُردِ لبهایت؛ ببین!




