خراسان

ماهرُخ معروف به طبیبه بلخی از خاندان علمی و دهقان‌زادگان بلخ بود که در نیمهٔ دوم سدهٔ سوم هجری می‌زیست؛ دوره‌ای که بلخ یکی از

ابو العز محمد بن علی بن محمد بستوی، معروف به “الجوال” و امام زاهد، یکی از شخصیت‌های برجسته در تاریخ تصوف و عرفان اسلامی است.

ابومنصور موفق هروی، مشهور به موفق هروی، فرزند علی، از برجسته‌ترین پزشکان و داروشناسان سده چهارم هجری خورشیدی  در خراسان است که تألیف او، به‌ویژه

ظهیرالدین نصیر سگزی یکی از شاعران و ادیبان برجسته فارسی‌زبان در قرن یازدهم هجری است. او در سیستان به دنیا آمد و در دوران خود

ابوالقاسم عبدالرحمن بن علی بن ابی‌صادق نیشابوری یکی از پزشکان برجسته قرن پنجم خورشیدی و از پیشگامان علم طبابت در خراسان بزرگ بود. او در

همت، شاعر و سخنور برجسته فارسی دری در قرن یازدهم هجری، از بستگان ملک حمزه سیستانی بود. او در خانواده‌ای علمی و فرهنگی از سیستان

رشیدالدین فضل‌الله همدانی، در حدود سال ۶۲۹ خورشیدی در همدان زاده شده، از برجسته‌ترین طبیبان خراسان در پایان سده هفتم خورشیدی بود. او به دستور

میرزا شجاع سیستانی، شاعر و ادیب برجسته فارسی در قرن یازدهم هجری، از اهل سیستان و خویشاوندان ملک حمزه سیستانی بود. او در زمینه‌های مختلف

فخرالدین محمد بن عمر بن حسین بن حسن طبرستانی رازی، در کنار دانشمند در امور دین، حکیم و طبیب هم بود.  در سال  ۴۵۰ هجری

پوران دختر ابن‌سینای بلخی در اوایل سدهٔ پنجم هجری در همدان یا اصفهان در روزگار سرگردانی‌های ابن سینا  زاده شد؛ زمانی که بوعلی در اوج

تاج‌الدین ابوالفتح شاه شاهان فرزند شاه مسعود شحنه و نهمین شاه از سلسله ملوک مهربانی بود. در حالی که او خود از دودمان اصلی خاندان

سرابیون که در منابع تاریخی به عنوان یکی از نویسندگان مهم در حوزه داروشناسی شناخته می‌شود، از چهره‌های اثرگذار اما ناشناخته تاریخ طب در خراسان