خراسان

ابوالحفص عمرو بن یعقوب بن محمد بن عمرو بن لیث الصفّاری از امیران نامدار اما کم‌دوام خاندان صفاری در سیستان بود؛ شخصیتی که در یکی

پوران یا پوراندخت سرخسی، به عربی بوران، بانوی خردمند و ادیب، در سال ۱۹۲ هجری در سرخس، از شهرهای خراسان، تولد شد. او دختر حسن

فریدالدین ابوالفتح احمد بن محمد سجزی از ادیبان و شاعران برجستهٔ سده‌های پنجم و ششم هجری بود؛ چهره‌ای که در زمان خود از ممتازترین شخصیت‌های

ابوالثَور عمرو بن لیث بن فَرّوخ الصفّاری، دومین امیر سلسلهٔ صفاریان، پس از مرگ برادرش ابویوسف یعقوب بن لیث الصفّاری در سال ۲۶۵ هجری به

عایشه دختر ابی عثمان از زنان پارسا و مستجاب‌الدعوه در نیمه دوم سده سوم هجری در نیشاپور از توابع خراسان چشم به جهان گشود. به

ابوسعید عثمان بن سعید بن خالد دارمی سجستانی، مشهور به دارمی، از نام‌آورترین محدثان، متکلمان و فقیهان اهل سنت در سدهٔ سوم هجری است. او

فاطمه بنت محمد بنت احمد سمرقندی  یکی از برجسته‌ترین بانوان فقیه مذهب حنفی در کاسان، ماوراءالنهر  در قرن ششم هجری بود که نه تنها در

طاهر بن لیث صفاری از شخصیت‌های مهم و کمتر شناخته‌شدهٔ تاریخ صفاریان  و برادر یعقوب لیث صفاری است؛ برادری که در کنار یعقوب، بنیان‌گذار این

دلشاد خاتون که به عنوان ملکه دلشاد نیز شناخته می‌شود، شاهزاده‌ای بود که در دوره ایلخانان و پس از آن، در تحولات سیاسی و تاریخی

شمس‌الدین مُبارک سیستانی از نام‌آوران شعر و ادب فارسی در قرن هفتم هجری است؛ شاعری که به‌سبب دانش گسترده، ذوق سرشار و نقش فرهنگی‌اش در

سیده بیگم معروف به علویه، دختر سید ناصر گرگانی، از شاعران فاضل در ادبیات فارسی در نیمه دوم سده پنجم هجری در جرجان تولد یافت.

صالح بن نصر از چهره‌های برجسته و اثرگذار سیستان در قرن هفتم هجری بود؛ شخصیتی که با تکیه بر نیروی عیاران و مهارت‌های سیاسی و