اکرام کمال در ۲۸ سرطان/تیر سال ۱۳۳۵ هجری خورشیدی در شهر میمنه، مرکز استان فاریاب، در خانوادهای فرهنگدوست و اهل دانش زاده شد. پدرش از شخصیتهای شناختهشده و مورد احترام محل بود و از همان سالهای کودکی زمینه آشنایی فرزندش را با فرهنگ، ادب و ارزشهای انسانی فراهم ساخت.
اکرام کمال، دورهٔ آموزش مکتب را در زادگاهش، بلخ و جوزجان پیگرفت و سپس در رشته روزنامهنگاری آموزش دید و سند روزنامهنگاری را از یکی از مراکز آموزش روزنامهنگاری جرمنی دریافت کرد.
علاقه کمال به ادبیات، فلسفه و علوم انسانی از سالهای نوجوانی شکل گرفت و همین دلبستگی، مسیر زندگیاش را به سوی شعر، نویسندگی، پژوهش و روزنامهنگاری هدایت کرد. او سالها با پشتکار در این عرصهها به سرودن شعر، نگارش آثار ادبی، مقالهها و جستارهای فرهنگی، پژوهشهای ادبی و فعالیتهای مطبوعاتی پرداخت و بهتدریج جایگاه خود را در میان چهرههای فرهنگ و ادب معاصر استوار ساخت. شعر و نثر او از زبان و بیان پخته و روان برخوردار است و اندیشههای اجتماعی، عرفانی و انسانی در آثارش حضوری پررنگ دارند. ثمره این سالها تلاش و آفرینش ادبی، انتشار آثاری چون «تا پایان»، «بالزاک و ریالیسم»، «سپیده»، «هلینا» و «یاد دوست» است. برخی از این آثار، بهویژه «سپیده» و «یاد دوست»، پس از انتشار با استقبال گسترده خوانندگان روبهرو شدند و در مدت کوتاهی نایاب و کمیاب گردیدند.
اکرام کمال فعالیتهای اداری و فرهنگی خود را در بلخ آغاز کرد و در ریاست صحت عامه، ریاست اطلاعات و فرهنگ و شماری از روزنامهها، جراید و مجلات به ایفای وظیفه پرداخت. سپس همکاری خود را با نشریه «یولدوز» آغاز کرد و پس از آن به وزارت دفاع پیوست و مدتی مسئولیت تهیه و اجرای برنامههای نظامی در رادیو و تلویزیون افغانستان را بر عهده داشت. پس از آن به روزنامهنگاری آزاد روی آورد و مدیریت و سردبیری چندین نشریه را عهدهدار شد. او شخصیت متین و پر تلاشی است که از محضر استاد حیدری وجودی و داکتر اکرم عثمان بهره برد و با متون کهن مشرقزمین، از جمله ریگودا و وندیداد، آشنایی و دلبستگی پیدا کرد.
