عبدالمحمد، مشهور به هماهنگ، در سال ۱۳۰۶ هجری خورشیدی در گذر خراباتِ شهر کهنهٔ کابل زاده شد؛ محلهای که از دیرباز مرکز پرورش موسیقیدانان و آوازخوانان افغانستان بهشمار میرفت. او در خانوادهای هنردوست و اهل موسیقی بزرگ شد. پدرش طلا محمد و پدرکلانش هر دو با موسیقی آشنایی و پیوند داشتند و همین فضای خانوادگی سبب شد که عبدالمحمد از کودکی با نغمه، ساز و محافل هنری انس بگیرد.
او در شانزدهسالگی بهگونهٔ جدی وارد دنیای موسیقی شد و آموزش خود را نزد استاد غازیخان آغاز کرد. شش سال در محضر او به فراگیری اصول موسیقی و نواختن پرداخت و سپس برای تکمیل هنر آوازخوانی، نزد استاد رحیمبخش رفت و شانزده سال از آموزشهای او بهره برد. مدتی نیز شاگرد استاد غلامدستگیر شیدا بود و از شیوه و ذوق هنری او تأثیر پذیرفت.
در سالهای جوانی، مردم او را بهسبب نام پدرش، «بچهٔ طلا» میخواندند. او بعدها با نام «عبدالمحمد شیدایی» نیز آواز میخواند، اما سفرش به هندوستان و ادامهٔ آموزش موسیقی در آن کشور، مرحلهٔ تازهای در زندگی هنریاش پدید آورد. پس از بازگشت به افغانستان، نزد استاد محمدحسین سرآهنگ به شاگردی نشست و با فراگیری بیشتر موسیقی کلاسیک، پختگی و انسجام تازهای در هنر او شکل گرفت. در همین دوره بود که تخلص «هماهنگ» را برای خود برگزید؛ نامی که بعدها با موسیقی سنتی افغانستان پیوندی ماندگار یافت.
هماهنگ بیش از شصت سال در عرصهٔ موسیقی فعالیت کرد و از نوجوانی تا پایان عمر، حضورش در محافل هنری و موسیقی افغانستان ادامه داشت. صدای گرم و دلنشین، شناخت عمیق او از موسیقی سنتی و پایبندیاش به اصالتهای هنری، جایگاه ویژهای برایش در میان هنرمندان و مردم به وجود آورد. او از چهرههایی بود که موسیقی خرابات و شیوههای کهن آوازخوانی را در روزگار دگرگونیهای اجتماعی و فرهنگی زنده نگهداشت.
عبدالمحمد هماهنگ سرانجام در ۷ جوزا/خرداد سال ۱۳۹۱ هجری خورشیدی در کابل، بر اثر بیماری قلبی درگذشت. با مرگ او، افغانستان یکی از آخرین چهرههای برجستهٔ موسیقی سنتی خود را از دست داد؛ هنرمندی که نام و صدایش همچنان با کوچههای خرابات، محافل موسیقی و حافظهٔ فرهنگی مردم افغانستان پیوند خورده است.
