مولانا اسدالله نصرت، در سال ۱۳۰۶ هجری خورشیدی در گذر جعفرخواجهٔ شهر بخارا در خانوادهٔ قاری داملا حبیبالله بخاری، از علمای شهیر منطقه، زاده شد. او در خانوادهای فرهنگدوست و اهل معرفت پرورش یافت و از کودکی با علم، شعر، ادبیات و فضای عرفانی آشنا شد.
خانوادهٔ او در اوایل دههٔ ۱۳۱۰ هجری خورشیدی بخارا را ترک گفتند و به شمال افغانستان مهاجرت کردند. آنان پس از سکونت در شهر آقچه، سرانجام در شهر اندخوی ساکن شدند؛ شهری که بعدها بخش مهمی از زندگی فرهنگی و ادبی مولانا نصرت با آن پیوند خورد. او آموزشهای خود را در همانجا ادامه داد و بهتدریج در میان مردم بهعنوان عالم اهل فرهنگ، سخنور و اهل ادب شناخته شد.
آنچه بیش از همه نام مولانا نصرت را ماندگار ساخته، جنبهٔ ادبی و عرفانی شخصیت اوست. او با تخلص نصرت شعر میسرود و سرودههایش آمیخته با مفاهیم عرفانی، اخلاقی و معنوی بود. شعرهای او از عشق الهی، صفای درون، انساندوستی و سلوک معنوی الهام میگرفت و با زبانی نرم و صمیمی بیان میشد. او به شعر کلاسیک فارسی و آثار شاعران عارف دلبستگی فراوان داشت و این گرایش در فضای فکری و سرودههایش آشکار است. بخش زیادی از شعرهای او سالها بهگونهٔ شفاهی میان اهل ادب و عرفان رواج داشت تا اینکه مجموعهٔ سرودههایش با نام «مژدهٔ رحمت» به کوشش استاد محمدامین متین اندخویی گردآوری و منتشر شد. از شعرهای شناختهشدهٔ او میتوان به «فیض قدس» اشاره کرد که از سرودههای محبوب او در میان دوستداران شعر عرفانی به شمار میرود.
مولانا نصرت در کنار سرودن شعر، با سخنوری، اخلاق نیک و مردمداری نیز شناخته میشد و در میان مردم اندخوی احترام فراوان داشت. او سرانجام در هفتم جوزا/خرداد سال ۱۳۶۰ هجری خورشیدی، در جریان رویدادهای تلخ آن سالها، جان باخت و در قبرستان ییتی اروغ اندخوی به خاک سپرده شد.
