نام‌آوران

رابعه دختر کعب قزداری شاعربانوی تاجیک و مادر شعر فارسی در نیمهٔ نخست سدهٔ چهارم هجری در بلخ چشم به‌جهان گشود. او از زنان عارف،

مولانا عاشقی سیستانی از شاعران نامدار و عاشق‌پیشه دوران خود بود که در سبک غزل‌سرایی تحت تأثیر خسرو ملک قرار داشت و مدتی نیز دیار

بی‌بی هرثمه هروی، معروف به ام‌الفضل، یکی از بانوان محدث خراسانی در سده پنجم هجری بود. نام کامل او بی‌بی هروی هرثمی بنت عبدالصمد بن

ملک‌شاه حسین بن غیاث‌الدین محمد بن شاه محمود سیستانی از شاهزادگان سیستان و یکی از آخرین بازماندگان سلسله صفاری، منسوب به عمرو لیث صفاری، بود.

عایشه معروف به عایشه سمرقندی یکی از زنان دانشمند، فقیه و ادیب در اوایل سده هفتم هجری است که در خانواده قاضی سمرقند، یکی از

محمد بن مخلد سگزی یکی از نخستین شاعران پارسی‌گوی بود که در سیستان زاده شد و به‌عنوان یکی از پیشگامان شعر فارسی شناخته می‌شود. اگرچه

عطیه، معروف به بیبک، یکی از عارفان زن مسلمان در سده ششم هجری بود که در مرو به دنیا آمد. شیخ عبدالرحمان جامی، عارف بزرگ

محمد بن خلف، پسر خلف بن لیث، یکی از شخصیت‌های برجسته تاریخ سیستان و دوران صفاریان بود که در کنار طاهر بن عمرو، نقش مهمی

حجابی هروی یکی از شاعران معروف فارسی‌زبان زن در قرن نهم هجری بود که در دربار تیموریان هرات حضور داشت. پدرش، مصایب امیر علی شیر

ابوالحفص عمرو بن یعقوب بن محمد بن عمرو بن لیث الصفّاری از امیران نامدار اما کم‌دوام خاندان صفاری در سیستان بود؛ شخصیتی که در یکی

پوران یا پوراندخت سرخسی، به عربی بوران، بانوی خردمند و ادیب، در سال ۱۹۲ هجری در سرخس، از شهرهای خراسان، تولد شد. او دختر حسن

فریدالدین ابوالفتح احمد بن محمد سجزی از ادیبان و شاعران برجستهٔ سده‌های پنجم و ششم هجری بود؛ چهره‌ای که در زمان خود از ممتازترین شخصیت‌های